Erdal Türkmen - İstanbul'un Fetih Gerçeği

Yıl 1453 sabahı… Havada “bugün neler olacak anasını satayım, hele bir görün bilinci”… Envai çeşit kuştan alınma tüy yatağında, Erdal Türkmen bir rüya gördü o gece. Zaten en güzel ve muhteşem rüyaları hep o görürdü. Bir ses daima, “Bir köprü yap! Bir köprü yap! Boğaz ve FSM köprüsü olsun! OGS ve KGS uygular dünyanın parasını kırarsın!” dedi. Erdal Türkmen kan, ter ve gülle uyandı. Kendine gelmek için gülü sıkıp suyunu içti… Evet o bir sıktı mı mangalda gül bırakmazdı. Evet İstanbul’ u fethetmeliydi… En güzel fetihleri de istinasız o yapmış idi. Neden bir yenisi olmasındı... Hem böylece karşı dairenin kızı Fevriye’ ninde gözüne girerdi. Yada Fevriye nereye isterse… Özel hayatlarına karışamayızdı… Erkenden kalktı. Herkesten önce o kalkardı... Yol aldı… Aldığı yolları yazsak diliniz damağınız tutulur... Neyse...

Ordular karşılıklı Golden Horn denilen bölgeye yığılmış idiydi… “Ne demekti lan Golden Horn?”… Meraklıydı Erdal Türkmen. Altı ay çalışır gibi, 3 saat İngilizce çalıştı... 1453 ü düşünün. O zamanın elverişsiz şartlarında ingilizceyi öğrenmek, deveyi sivrisineğin dübürüne sokmaktan farksızdı. Ama o çalışkanıdı… İngilizceyi sular şelaller gibin söktü dikti, söktü dikti. Aynı zamanda büyük bir dil terzisi oldu. O kadar iyi İngilizce konuşuyordu ki düşman kuvvetleri kendisine şövalye ünvanı verip, elçilik teklif ettiler…

Sonra Sultanahmet halıcılarından teklif geldi… “Oh my God” dedi Erdal... İngilizceyi çok fazla öğrendiğini anladı. Akabinde, 1.5 saat boyunca ingilizceyi unutmak için, gerisin geriye çalıştı… Sonra atını azgın, Haliç denilen Golden Horn’ a doğru sürmek istedi. Fakat Haliç, azmaya hazır değildi. Azık değildi o... Erdal aniden durdu ve “Ne diye dört nala atımı süreyim de, hayvanı terleteyim. Bu at hayvanı bana daha çok lazım” dedi… At da Erdal’ la aynı fikirdeydi. “Lazımım sana Erdal abi” dedi. Bir süre öylece dediştiler… 40 bin şekerpare top atışından sonra hala düşman kuvvetleri teslim olmuyorduydu…
Bundan sonrasını Erdal’ ın bizzat kendi ağzından dinleyelim. Ağızdan ağza laf verilmez, mikrop kapar ama neyse…

“- Yirmi tanesini sol elle, yirmi de sağ elle topları fırlattım… Kale yer yer delik deşik olsa da tam anlamıyla istediğim kıvama gelmemişti. Derhal, Derman Toroğlu’ nu çağırttım. Tiz geldi. Kaledeki delikleri yorumlattım. Tek başıma yorumlayamam dedi… Zaten kan beynime çıkmış, sizinle mi uğraşacam deyip, Derman’ ı da kaleye fırlattım… Kalede 41 delik vardı…

-Maşallah dedim!..

Sonra yine dedim. Ne dedim?

-Ulan dedim, Horn’ a kadar gelmişim neden denizden fethetmiyorum bu İstanbul’ u… Baktım kalınca bir zencir çekmişler Horn’ a…

Tırnak makasımı çıkarıp, en zayıf halkayı kesmeye başladım. Adetağa İstanbul’ u kendime çekiyordum. Çekiyordum ama iş uzun sürüyordu. Benim anlaşmamda akşam altıda paydos yazar. İşi yetiştirmem lazım yani.

Saate baktım altıya çeyrek var. Hem bir taraftan da atım bağırıyor,

“-Ya Erdal abi makası körleyeceksin. Ben neyle tırnaklarımı kesecem?” diye.

Hayvan haklı. Ama Erdal’ lığa da fok sürdürmemek için,

“-Sen karışma benim lan işime. Tırnak makası senin köpeğin olsun. Neyse parası yenisini alırız.”dedim.

Atım mahcubiyetten hönkür hönkür ağlamaya başladı. Üstüne,

“-Sus ulan sulu zırtlak. Beni de ağlatacaksın” der demez, Nasrettin Hoca bindiği dalı kesmeye başladı.

“-Hoca hoca, al makası vereyim de yorma bünyeni” dedim.

“-Ne yorucam be. Ağaçta beş, evde onbeş” dedi…

O anda aklımda bir şimşek çaktı. Ben karşı tarafa neden gemileri kaydırmıyordum?

"-Küçükken deniz kenarında hep taş sektirirdim. Yine öylece, gemileri sektireyim” dedim.

Sekreterim hemen bunu not aldı… Fakat bir baktım ki Horn’ un tam yanında bir tabela

“-Gemi sektirmek ve kaydırmak yasaktır” yazıyor.

"-Ulan dedim şimdi cezaya girecez, hata puanı alcam. En iyisi başka bir yol bulayım."

Hemen orada hazır bekleyen gemi marangozlarından aldığım alet edevatiyelerle, gemileri küçülttüm… Küçülen gemileri zencirin altından geçirdim… Beş gemi vardı. Küçülünce oldu 150 gemi. Düşman kuvvetlerinin görecekleri taraflarına da dürbünün camını, tersinden bağlattım. Dürbün camı tersten gemileri büyük gösteriyordu… 150 geminin kara sularına girdiğini gören düşman kuvvetleri dumurlardan dumur beğendiler… İstanbul’ un fethi gerçekleşmişti. Bundan sonra o zenciri oradan çıkartarak, gemici çakmağımla erittim. İstanbul’ un yeniden inşasında kullandım… Bir kısmını da yurt dışına sattık… Onlar da o demirle, demir perde ülkeleri oluşturdular... Bu haber Zürriyet gazetesine manşetten girdi… Ama daha sonra dış mihraklar o sayıyı toplatıp, imha etmişler. Bu yüzdendir ki olayın aslını tam bilmiyorsunuz. Olsun. Ben mütevazı bir insanım. Ha o zaman öğrendiniz ha şimdi. Önemli olan gerçeklerin ortaya çıkması. Bütün bu gelişmeler olurken ben de Fevriye’ yi alıp yıllık iznimin bir bölümünü kullanmak üzere, 80 günde devri aleme çıktım…” diyor

Erdal Türkmen… İşte bir tarihin tozlu sayfaları arasındaki yanlış olan bir bilginin doğrusunu ortaya çıkarmanın huzuru ve gururuyla doluyuz…